مقاله در باب دستورجلسه وادی دوم(حرکت بسوی امید)
یکشنبه 5 آبان 1398 ساعت 03:25 ب.ظ | نوشته ‌شده به دست همسفر فاطمه | ( نظرات )
 شاهکار این وادی اینجاست که وقتی در راه ارزش ها قدم می گذاری و  با تلاش و کوشش از ناامیدی رد می‌شوی به وضوح تمام به امید میرسی  اگر چه باید هزینه آن را کمال و تمام پرداخت کنی اما وقتی نوع نگاه ات به آفرینش به زندگی به عشق و به محبت.‌‌‌.... تغییر می‌کند آن موقع است که می‌گویی  خدایا شکرت بابت تمام مسائل و مشکلاتی که سبب شدند" منِ" دیگری متولد شود چرا که به قول استاد سردار خواسته‌های ما آن چیزی نیست که ما میبینیم و یا می‌خواهیم بلکه آن چیزی هستند که نمی بینیم و نمی خواهیم.

به نام قدرت مطلق الله 


سلام دوستان سولماز هستم یک همسفر

هیچ مخلوقی جهت بیهودگی قدم به حیات نمی‌دهد، هیچ‌کدام از ما به هیچ نیستیم؛ حتی اگر خود به هیچ فکر کنیم.

هر موجودی  یک مخلوق است که به اشکال مختلف خلق‌شده و این آفریده، جهت بی‌فایدگی و پوچی به این دنیا نیامده است؛ حتی اگر خودش این اندیشه پوچ‌گرایانه را به دوش بکشد بازهم درنهایت به هیچ نیست.

وقتی کتاب عشق را می‌خوانی و وادی اول را سپری می‌کنی، ناخودآگاه  با تفکرات و اندیشه‌هایت روبرو می‌شوی و ممکن است به تاریکی‌های زیادی برخورد کنی و به واژه تلخِ ناامیدی برسی و  این حس غم‌انگیز درنهایت تو  را به پوچی و سستی می‌کشاند و انسانی که به این مرحله می‌رسد نه‌تنها چشمانش چیزی را نمی‌بیند بلکه گوش‌هایش نیز ممکن است چیزی را نشنود؛ چراکه به بزرگ‌ترین حربه شیطان چنگ زده و آن را با روی باز در آغوش کشیده است و گویی باور کرده که زندگی فقط رنج و عذاب است، می‌دانی چرا؟

 بله، اعتیاد و تاریکی‌هایش همچون دیو سیاه، سد راه او شده است و باعث شده که حس‌های منفی بسیاری در وجودش پدیدار شود و دنیای یک مسافر و همسفر را مانند یک زندان کرده و بی‌شک برای خروج از این زندان نامرئی نیاز به شناخت و آگاهی است و حال که در کنگره حضور داریم و وادی‌های ارزشمندی بر سر راه ما قرارگرفته می‌توانیم از آنها برای خروج از این تاریکی‌ها استفاده کنیم و بدانیم وجود انسان و حیات مادی‌اش بسیار  تا بسیار باارزش است و نیروهای عظیمی در درون من انسان نهفته است.

چه خوب است حال  در وادی دوم، اولین قدم را این‌گونه برداریم و برای عبور از ظلمات، ابتدا روی خود متمرکز  شویم تا خود را بیشتر بشناسیم، ارزش خودمان را بدانیم و به آن اهمیت بدهیم و  نقش خودمان را به‌درستی بازی کنیم تا اندک‌اندک از این بندهای ناامیدی که همچون تارعنکبوت در زندگی‌مان تنیده شده، رها شویم و بهترین‌ها را در لحظه انتخاب نماییم.

در ادامه  وادی به این موضوع اشاره می‌شود که هرچقدر بیشتر گله و شکایت کنیم، بیشتر در ناامیدی فرومی‌رویم و گویی اعتمادبه‌نفسمان را از دست می‌دهیم و دیگر دستاوردی نداریم که بخواهیم از آن دفاع کنیم و این می‌شود سرآغاز نقطه سقوط و نابودی مطلق و درست در همین‌جاست که شناخت و خودشناسی به کار انسان می‌آید و امیدی در دل زنده می‌کند؛ چراکه انسانی که به رموز حیات آگاه باشد می‌داند که هر موجودی توانایی‌های خاص خودش را دارد و فلسفه خلقتش با دیگری متفاوت است؛ پس هرکسی می‌تواند در هرلحظه از زمان، با اختیارِ خود، بهترین را برگزیند و با دوری از یاس و  ناامیدی به مسیر زندگی‌اش ادامه دهد.

در بخش دیگری از این وادی می‌آموزیم که انسان‌ها باید از تاریکی‌ها عبور کنند تا به بزرگی و عظمت روشنایی‌ها آگاه شوند و به قول فیلسوف بزرگ ملاصدرا که می‌گوید: برای رسیدن به بهشت می‌بایست تا دم دروازه‌های جهنم بروی و شخصی که از این گذرگاه‌های سخت و طاقت‌فرسا عبور کند شخصی تجربه‌دیده و حاذق خواهد شد؛ اما در این راه شروطی نیز حکمفرماست که یکی از آنها دوری از ضد ارزش‌ها و قدم گذاشتن در صراط مستقیم، راه درست و استوار است؛ ولی این موضوع بسیار حائز اهمیت است که در نمازهای روزانه و در سوره حمد هم  می‌خوانیم «اهدنا  صراط المستقیم» خدایا راه درست را به من نشان بده.

حال شاهکار این وادی اینجاست که وقتی درراه ارزش‌ها قدم می‌گذاری و  با تلاش و کوشش از ناامیدی رد می‌شوی، به‌وضوحِ تمام به امید می‌رسی،  اگرچه باید هزینه آن را کمال و تمام پرداخت کنی؛ اما وقتی نوع نگاهت به آفرینش، به زندگی، به عشق و به محبت تغییر می‌کند آن موقع است که می‌گویی  خدایا شکرت بابت تمام مسائل و مشکلاتی که سبب شدند« منِ» دیگری متولد شود؛ چراکه به قول استاد سردار خواسته‌ ما آن چیزی نیست که می‌بینیم و یا می‌خواهیم بلکه آن چیزی است که نمی‌بینیم و نمی‌خواهیم.

ناامیدی، ناشی از وسوسه‌های شیطان است که در دل  رسوخ می‌کند و به‌گونه‌ای انسان را از تلاش بازمی‌دارد و او را تبدیل به موجودی منزوی و بی‌خاصیت می‌کند و بالعکس امیدواری، موهبتی از جانب خداوند است که به انسان‌ها داده می‌شود تا هیچ‌گاه از  حرکت بازنایستند و با قوت بیشتری مسیر زندگی را طی کنند.

در بسیاری از آیات کتاب آسمانی به مسئله امید و ناامیدی توجه شده است، برای مثال در سوره یوسف آیه‌ای داریم که می‌گوید: از رحمت خداوند ناامید نباشید؛ زیرا جز گروه کافران، کسی از رحمت خدا ناامید نمی‌شود این آیه به این موضوع اشاره می‌کند که ناامیدی؛  یعنی باور اینکه در عالم هستی کسی نیست که مشکلم را حل کند و گره از کار من بگشاید و آنچه این باور را به کفر تبدیل می‌کند نادیده گرفتن خداوند و قدرت اوست و جالب اینکه  اول کفر می‌آید، بعد انسان ناامید می‌شود.

 

حرکت همسفر به‌سوی امیدواری

 یکی از پیام‌هایی که وادی دوم می‌تواند برای من همسفر داشته باشد این است که با وجودِ تمام مشکلات ناامید نشوم، حرکت کنم و عشق و محبت را چاشنی زندگی  کنم و بدانم زندگی جاری و همیشه در حال حرکت است و «به قول جناب مهندس باید ببینیم که در کجای کار قرار داریم و می‌خواهیم به کجا برسیم و در این مسیر، گنج درونمان را پیدا کنیم» درواقع مهم نیست که چقدر درون تاریکی هستیم بلکه مهم این است که می‌خواهیم از آنها خارج شویم و به سمت نور حرکت کنیم. باور کنیم که می‌توانیم  روی توانایی‌هایمان متمرکز شویم و امید را جایگزین ناامیدی کنیم و بدانیم پایان شب سیه سپید است.

شاید من همسفر قبل از کنگره، راه‌هایی را رفتم که فکر می‌کردم راه درستی است؛ ولی نبود! کارهایی را انجام دادم که نباید انجام می‌دادم! و هرلحظه و  همیشه در حال غصه خوردن بودم و با خود فکر می‌کردم دیگر باوجوداین همه مشکلات چرا باید زنده باشم؟ اصلاً چه لزومی دارد که من با اعتیاد و  تاریکی‌هایش درگیر باشم؟ و دائم درگیر چراهای خود بودم...

خدا را شکر که با لطف پروردگارِ مهربانی‌ها، اذن ورود  به بهشت کنگره برای  تک‌تک ما همسفران صادر شد. گویی کنگره مثل آینه بود، آینه‌ای  قوی‌تر از همه آینه‌ها که خود واقعی‌مان را به ما نشان  داد و  به ما آموخت که خودمان را ببینیم و در این مسیر سعی کنیم خودمان را پیدا کنیم و به ذرات نور بیشتر توجه کنیم تا به روشنایی برسیم و مطمئن باشیم اگر حرکت کنیم توانایی‌های درونی‌مان نمود بیرونی پیدا می‌کند و خودش را نشان خواهد داد.

ما با کمک آموزش‌ها آموختیم آنچه را که نمی‌دانستیم! این‌گونه قدم‌هایمان را محکم‌تر و استوارتر برداشتیم.  زمان گذشت و ما با علمِ کنگره و شناخت خود و دنیای اعتیاد، شکرگزارِ بودنِ مسافرهایمان شدیم و یادمان رفت که روزی از زنده‌بودن و وجود آنها  شاکی بودیم! چراکه اگر مسافری در زندگی من همسفر نبود، من هنوز در همان جهل و ناآگاهی بودم و وجود خود را به هیچ می‌دانستم و دائم در این تفکر بودم که خدایا چرا من را آفریدی؟

 اکنون ای همسفر، شکرگزار خداوند تبارک‌وتعالی باش؛ چراکه لطفش سبب شد تو بار دیگر احیا شوی. اکنون تو قدر و ارزش خودت را می دانی و با چشمانی باز و دیدی مثبت به خودت می‌نگری، به توانایی‌ها و استعدادهایت آگاه هستی، جهتی که سال‌ها گم‌کرده بودی را پیدا کردی، نوع نگاهت زیبا شده است، ویرانه وجودت شهری آباد شده است و خدا را شکر باور داری که دیگر به هیچ نیستی و وجودت بی‌نهایت ارزشمند است.

پیام وادی دوم، امیدواری است، باید در راستای خواست الهی و حرکت خودمان امید داشته باشیم که با کمک از وادی دوم بتوانیم به جایگاه واقعی انسانی در هستی برسیم و عزت‌نفس و ارزش‌های معنوی‌مان را باز پس بگیریم و با حرکت‌های صحیح و به‌موقع، با کمک دو نیروی عقل و ایمان، نفس خود را به سمتِ مطمئنه شدن صیقل بدهیم.

خدا را شکر در کنگره، تفکر را آموختیم تا  صفحه‌های سفیدِ نقاشی ذهنمان را به‌درستی و زیبایی، با تفکرات و اعمال ِسالم ترسیم نماییم و بدانیم ما بیهوده به زمین نیامدیم، ما ارزش و مأموریتی  والا و زیبا داریم و با خطوط صبر و امید به جایگاه اصلی خواهیم رسید. خدایا ما را شکرگزار مسیر آموزش و خدمت در کنگره بگردان تا بهتر و سالم‌تر در جهت رشد، تعادل، تکامل و تعالی گام برداریم

شکر شکر شکر

نگارنده: همسفر سولماز

ویراستاری: همسفر الهام



 

می توانید دیدگاه خود را بنویسید
فروغ کرمی جمعه 10 آبان 1398 06:26 ب.ظ
خدا قوت خانم سولماز عزیز و مهربان مطالبتون بسیار اموزنده و زیبا بود تشکر از وبلاگ نویسان عزیز
لیلا محمدلو پنجشنبه 9 آبان 1398 10:38 ق.ظ
خداقوت و سپاس سولماز عزیز خواهر مهربانم، چه زیبا شکرگزاری را در دل وادی دوم بیان نمودی لذت بردم و استفاده کردم.موفق باشید.
مریم کرمی سه شنبه 7 آبان 1398 05:41 ق.ظ
خانم سولماز عزیز خدا قوت ، مقاله شما هم بسیار زیبا بود و هم کامل و آموزنده . خیلی از خواندن آن لذت بردم. در پناه حق باشید.
از گروه وبلاگ سپاسگزارم.
همسفرنسیم لژیون بیستم دوشنبه 6 آبان 1398 11:43 ب.ظ
خانم سولمازعزیزخداقوت بسیارعالی بود ممنون
همسفر نجیمه دوشنبه 6 آبان 1398 06:32 ب.ظ
خانم سولماز عزیز مقاله بسیار خوب و پر باری نوشتی
نمونه خوب و عالی این وادی خود شما هستی با گامهای استوار و پر از امیدی که برداشتی رو به جلو حرکت می کنی ان شاءالله تو جایگاههای بالاتر ببینمت
موفق باشی
همسفر سمانه ۱۷ دوشنبه 6 آبان 1398 04:00 ب.ظ
خانم سولماز عزیز خدا قوت ممنون و سپاسگزارم بابت مقاله پربارتان بسیار عالی بیان نمودید خداوند به قلمتان برکت دهد.سپاس از خانم الهام عزیز.
رضا از لژیون2 دوشنبه 6 آبان 1398 01:03 ب.ظ
همصفر گرامی سرکار خانم سولماز مقاله جامع وکاملی به رشته تحریر در اورده اید.امیدوارم که همیشه موفق باشید.
مینا دوشنبه 6 آبان 1398 01:54 ق.ظ
خداقوت و سپاس از مقاله خوبتان و نکات آموزنده ای که بیان نمودید.
همسفر سکینه1 دوشنبه 6 آبان 1398 12:23 ق.ظ
خانم سولماز عزیز،بسیار بسیار عالی در مورد وادی امید نگذاشتید.ان شاالله همیشه امید و صبر همراه زندگیتان باشد و جایگاه های خدمتی بالایی را تجربه کنید.
با تشکر از الهام عزیزم.وجودت پر برکت.
همسفر مهدیه از لژیون ۴ دوشنبه 6 آبان 1398 12:02 ق.ظ
خانم سلماز عزیز خداقوت ممنون از مطالب
همسفر زینب لژیون یکم یکشنبه 5 آبان 1398 10:34 ب.ظ
خانم سولمازعزیزبسیارسپاسگزارم ازمقاله خوبتان بسیار کامل وجامع نوشتید انشاالله درجایگاه کمک راهنمایی بدرخشید
رقیه لژیون دهم یکشنبه 5 آبان 1398 09:43 ب.ظ
خانم سولماز عزیزم بسیار عاااااالی مطلب امید وناامیدی را بیان نمودید...ان شالله بتوانیم با قدم گذاشتن در صراط مستقیم بذر امید را در دل استوارتر بکاریم
کمک راهنمای بزرگوار خانم آزاده بابت پرورش چنین رهجو توانمند خدا قوت
خدا قوت به وبلاگ نویسان محترم
نسرین.اسبستنت یکشنبه 5 آبان 1398 09:04 ب.ظ
خانم سولماز عزیز بسیار عالی در مورد عبور از ناامیدی برای رسیدن به امید در مسیر زندگی صحبت کردی همانگونه که حضرت حافظ فرمود:هین مشو نومید چون واقف نه ای از سر غیب/باشد اندر پرده بازیهای پنهان غم مخور/حضرت حق با یک بازی تلخ بنام اعتیاد برایمان عاقبتی بسیار شیرین بنام کنگره رقم زد شکر برای این پاداش بزرگ پیروز باشید و خدمتگزار در این مکان سبز هستی
همسفر زهرا یکشنبه 5 آبان 1398 08:50 ب.ظ
خانم سولماز عزیز ممنون از مقاله خوبتان ،در پناه حق باشید
فریده یکشنبه 5 آبان 1398 08:13 ب.ظ
سولماز عزیزم بسیار بسیار آموختم از مقاله ی خوبتان
عالی بود و پر از نکات آموزنده؛ مرحبا بر این جهان بینی و برداشت شما از این وادی عظیم

مسیرت هموار همسفر
ایرج ورمزیار(۲۱) یکشنبه 5 آبان 1398 03:59 ب.ظ
همسفرگرامی سرکارخانم سولماز..خداقوت وتشکرازشمابابت مقاله خوبتان درتوصیف وادی دوم..ناامیدی یکی ازحربه های شیطان ونیروهای منفی میباشد که جسم وجان انسان رادربرمیگیرد وبه پشت دیوارپوچی ویآس میکشاندوانسان رادچاربیهودگی مینمایدامابرکت این وادی وانرژیهای نهفته درآن انسان راازپشت این دیوارخارج وبسوی باغ آرزوها وخواسته هارهنمون مینمایدمنوط به اینکه حرکت راآغازنماییم ودراادامه امید باجلوههای زیبایش درخشندگی نموده وماراطلب مینماید..پیروزوسربلندباشید..تشکرازوبلاگ نویسان محترم گروه خانواده..
 
درباره ما ...
دریافت نشریات و فایل های صوتی ...
دریافت کتاب «عبور از منطقه 60 درجه زیر صفر» نویسنده: مهندس حسین دژاكام دانلود نوشتارها و فایلهای صوتی کنگره 60 در قالب فایل Mp3 و PDF
اشعار شاعران کنگره 60
اشعار شاعران کنگره 60
مسافران و همسفران محترم کنگره 60 می توانند اشعار خود را به ایمیل: adezhakam@gmail.com برای آقای امین دژاکام ارسال کنند.
آمار سایت ...
• تعداد مطالب:
• تعداد نویسندگان:
• آخرین بروز رسانی:
• بازدید امروز:
• بازدید دیروز:
• بازدید این ماه:
• بازدید ماه قبل:
• بازدید کل:
• آخرین بازدید:

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic